Ik ben zo bang voor de eeuwigheid. Het idee dat alles steeds maar oneindig doorgaat, dat trekt me helemaal niet. Sterker nog, het beangstigt me en beïnvloedt daarom ook de manier waarop ik naar Jezus' wederkomst kijk. Ik vraag me steeds af: waarom beangstigt me dit? En vooral: hoe kan ik met meer vertrouwen naar die toekomst kijken?

Het begrip ‘eeuwigheid’ is voor ons mensen die leven met en bij de ‘tijd’ maar heel moeilijk voor te stellen. Ik heb geen idee of goudvissen bang kunnen zijn, maar stel dat je tegen een goudvis in een aquarium zegt dat hij op een dag niet langer zal rondzwemmen in water, maar het hele heelal tot z’n beschikking zal krijgen om te leven. Zeker weten dat die goudvis bang zou worden. De ruimtelijke beperkingen van het aquarium en de afhankelijkheid van water om zuurstof binnen te krijgen, voelen zo vertrouwd dat het niet voor te stellen is hoe het buiten het aquarium en het water zal zijn.

De eeuwigheid – en voor kinderen van God betekent dit het eeuwige leven – zal zo’n totaal andere dimensie zijn dan ons leven hier op aarde, dat kunnen we ons gewoon (nog) niet voorstellen. Dan komt het aan op geloven en vertrouwen. Wat denk je? Als de Vader er zelfs zijn eigen Zoon voor over heeft gehad om ons in zijn eeuwigheid binnen te kunnen laten gaan, dan moet het echt wel een heel bijzondere plaats zijn! Niet een dag waar geen einde aan komt... Niet een jaar dat maar voortduurt… Niet een leven dat niet sterft… Maar gewoon heel anders… de eeuwigheid in het hemelse Vaderhuis!

Terug naar het overzicht van EVA-artikelen